Słowa przepełnione żalem

Chcesz wiedzieć co mi po głowie chodzi?
Nie bardzo chcę Ci powiedzieć, ale to nie szkodzi.
Mam  dość tego, że na mnie nie patrzysz.
Czy chociaż akceptacją mnie darzysz?
Te słowa przepełnione żalem
Opisują te cholerne uczucia, którymi Cię darzę.

Dopiero teraz pozwoliłeś mi się zbliżyć.
W sumie też musiały się moje rany zabliźnić.
Gdy zobaczyłam ten blask w Twoich oczach
Na chwilę zapomniałam o spowijającym mnie mroku.
Przynosisz nadzieję.
Zapomnienie.
Pozwolisz widzieć światło.
Tylko Tobie się to udało.

Teraz patrzę innym okiem.
Sięgam dalej, hen za mrokiem.
To gwiazdy oświetlają mi drogę.
chcę patrzeć gdzies indziej, ale teraz nie mogę.
Mam ochotę Ci przywalić.
Bo udało Ci się sprawić
Bym nie chciała się od Ciebie oddalić.

Światło

Patrzę jak ucieka Twoje życie
Widzę je całe. Nie wykorzystałeś go należycie.
Leżysz na zimnej ziemi.
Próbujesz przetrwać. Nie uda Ci się, oboje to wiemy.
Wyznaj wszystkie grzechy
Zrób to teraz. Wykorzystaj ostatnie oddechy.
Dokonałeś straszliwych rzeczy.
Nie zlituję się nad Tobą. Mimo, iż widzę jak beczysz.

Widzę Twą duszę, która uciekła z ciała.
Już nie jest przez nic ograniczana.
Spokojna o swój los patrzy wstecz i sądu dokonuje.
Czy od przejścia dalej coś ja powstrzymuje?

Udręczona dusza

Udręczona dusza próbowała nadać jej życiu sens
Idąc między ludźmi sama przyglądała się
Zastanawiając: 'dokąd oni tak śpieszą?'
Nikt nie widział jak jej egzystencja się zawiesza
Spacerowala tak w ramionach skulona
Jej rzeczywistość w szarościach pomalowana
Z dnia na dzień bardziej znienawidzana
Tak bardzo w końcu chciala być zauważana

Widziała oczy tępo wpatrzone w przestrzeń
Tak bardzo głośno krzyczała: 'tu jestem!'
Lecz oni tak po prostu ją mijali
Patrzyła na jakichś przyjaciół którzy radośnie się śmiali
Gdy już całkiem straciła nadzieję
Usłyszała za sobą: 'widzę cię'
Gdy odwróciła głowę
Zobaczyła tylko pustą drogę
Więc ruszyła dalej
Znowu usłyszała głos i pomyślała: 'tylko mi się wydaje'


Zrobiła kolejny krok w drodze donikąd
Gdy za trzecim razem usłyszała wiedziała już skąd
Niesamowity głos dochodził
Niczym dziecko uczące się chodzić
Zaczęła zmierzać w jego kierunku i gdy już miała
Upaść
Silne ręce zdążyły ją złapać
Tubalny głos powiedział: 'tak długo jak tu byłaś
Ja zawsze cię dostrzegałem
I od pierwszego razu pokochałem'





Wybaczcie nieobecność. Miałam dostęp tylko do notesu, który cały czas przy sobie noszę. Teraz w końcu mam czas i mogę przepisac wszystkie wiersze  ;)
Hope U Enjoy ^^

Poprowadź mnie.

Podejdź do mnie

Złap za rękę

Pokaż piękno gwiazd

Pokaż jaki na prawdę jest ten świat

Poprowadź w kierunku słońca

Powiedz że dla nas nigdy nie będzie końca

Widzisz jak teraz się uśmiecham?

To dla Ciebie teraz oddycham

Patrzę ci w ciemne oczy

Widzę w nich bitwę którą toczysz

Nie wiem czy starczy ci siły by mnie poprowadzić

Próbuję iść za tobą

Lecz nie mogę ruszyć nogą

Spoglądam na ziemię

Nie spodziewając się że ugrzęznę

Podnoszę wzrok na ciebie

Widzę w twoich oczach przerażenie

Zaczynasz szarpać moją ręką

Lecz chyba tylko wzmagasz moją udrękę

Czuję jak coś mnie ciągnie

Jestem coraz głębiej

Desperacja pcha cię do niemożliwego

Nawet po tobie nie spodziewałam się tego

Patrzę ci w ciemne oczy

Widzę w nich bitwę którą toczysz

Nie wiem czy starczy ci siły by mnie poprowadzić

Jednak nie dopuszczam do siebie myśli że mógłbyś się oddalić

Powstało trochę na spontanie :) 

Jestem teraz u rodziny i nawet nie myślę o pisaniu, nie mam nawet kiedy o tym myśleć, a notes z wszystkimi wierszami został w internacie -.- 

eh... przepiszę dla Was je kiedy indziej :) 

Jak tam u Was ferie? U mnie spokojnie :) 

Ideały.

Nie ma ideałów

Nie ważne jak bardzo byś się starał

Nie unikniesz problemów

Ktoś ciągle będzie kłamał

W oczy śmiejąc Ci się w twarz

Z pozoru przyjaciel i powiernik

O jego naturze dowiadujesz się teraz

Od tej pory przeciwnik

Modlisz się w duszy by nie wybuchnąć

Krok po kroku idziesz na przód

Czasem chcesz zasnąć

To jednak nie jest powód

Podnieś do góry głowę

Nie pozwól by Cię poniżano

Bo tak na prawdę ani o połowę

Cię nie przewyższają

Bądź sobą 

Pokaż swoją wartość

Cokolwiek zrobisz będę z Tobą

Teraźniejszość i przeszłość

Teraz one się nie liczą

Bo to o przyszłość

Trzeba teraz walczyć

Chwile

Uwielbiam te chwile 

Gdy niczym się nie przejmujemy 

Iskierka w oku to tyle co nic

Ale wtedy widzimy że żyjemy

Z początku sobie nieznani 

Całkiem obcy teraz razem

Nie rozdzielani

W twoich oczach mam bazę

Tylko tam jestem bezpieczna

Może i nasza egzystencja nie jest wieczna

My cieszymy się chwilami

Gdy się rozdzielamy 

Nic nie jest takie samo

Słońce nie świeci już

Tak jasno

Nie czuję się jak 

Ptak

Nie latam Ty też

Wiesz?

Przepraszam za tak długą nieobecność, ale mam tyle nauki, że ledwo wyrabiam, lecz piszę nieustannie w zeszytach, więc zacznę niedługo dla Was przepisywać. Powiem szczerze od jakiegoś czasu nie wszystkie moje wiersze są takie smutne, ponure. Nie wiem, czy to zmiana klimatu, otoczenia, ludzi, ale nie jest już tak jak kiedyś, niemniej dalej piszę, to moja terapia. Wy jesteście moją terapią. 

Kocham Was za to, że czytacie, jesteście w ten sposób częścią mnie :) 

Dziękuję ;)

Pewnego dnia.

Gdy myślałam już że brak nadziei

Gdy bałam się, że serce się nie sklei

A ból nie odejdzie

Wszędzie

Czułam pustkę

Nic

Aż pewnego dnia pojawiłeś się Ty

Jakby znikąd

Z początku myślałam, że to błąd

Zaczynać od nowa

Bo w głowie miałam słowa

Które cały czas serce raniły

I nic innego nie robiły

Teraz jednak coś się zmieniło

Poczucie bezsilności złagodniało

Życie się uśmiechnęło 

Światło w ciemności pojawiło

Teraz znów mam nadzieję

Że mimo iż wiatr w twarz wieje

Dam  radę iść przez zawieję

Bo jest ktoś u boku

Kto dotrzymuje kroku

I nie ważne co się dzieje

Przy nim się nie zachwieję

Przynajmniej mam taką nadzieję

Specjalna dedykacja dla Niesamowitego Uparciucha ;)